Twee is wel eens veel!

Soms een beetje last van een gespleten persoonlijkheid. Dan worden de beslommeringen van mijn alter ego (aka vrouw ekster) zo enorm mijn pakkie an dat ik heel niet aan muizendingen toekom. Gevolg: zo maar een paar dagen logstilte. Afijn, nog 17 dagen en dan is dat verleden tijd, ben ik gewoon weer helemaal muizig. Sooowwwww, dat zijn een boel woorden om te melden dat ik er pas maandag weer ben! Latur.

Voor de leuk even een voorbeeld van 'waar is de tijd gebleven ennuhhh... die handen zijn nog steeds favoriet (bij hem dan hè).

Niet alle hulp is welkom..

De zon klopte op het raam vanmorgen. Komen jullie buiten spelen? Wilden we wel, want de tuin moest nodig onkruidvrij gemaakt. Al die groente en kruidenzaadjes moeten straks toch een plekkie krijgen eej.

Ik ploegde met mijn handen en Sam ploegde met zijn poten, door in galop rondjes te rennen. Wordt nog wat om hem af te leren straks niet door de planten te stampen met z'n hoeven. Ik ga me vanaf half maart maar richten op het maken van kleine hekjes die de moestuin moet afscheiden van de rest van de tuin. Nou, en dan maar kijken of we de bedoeling ervan duidelijk kunnen maken aan onze viervoeter.

Heb ik het nog niet over Wolf gehad. Hij ploegde niet alleen, maar verzorgde ook de bemesting, dat hadden we niet afgesproken... 'VERDEURIE! NIET POEPEN DAAR!', riep ik geërgerd en maakte ksssst-geluiden. Niet dat het ene moer helpt voor toekomstige toiletgangen... pfff.. stukje zelfbevrediging mijnerzijds moet je maar denken. 'Als de grond zo los is poept het zo lekker', hoorde ik Wolf mopperen voor ie beledigd verdween. Tja,daar kan ik dan ook wel weer inkomen...

Wie moet er eigenlijk even normaal doen....

We maken onderdeel uit van een lange rij wachtenden voor de brug, die open staat om wat vrachtschepen te laten passeren. Sam en ik zitten in het koekblik. Muisman staat achter ons. We hebben net de grote auto opgehaald na een nachtje logeren in de garage.

In mijn spiegel zie ik Muisman vrolijk zwaaien. Even overweeg ik terug te wuiven, tot ik me realiseer dat zijn avances niet mij, maar Sam gelden. Tsss... Muisman heeft het er druk mee. Zijn bovenlijf duikt meermalen in de lege passagiersstoel naast zich en veert enthousiast weer omhoog. Dan drukt hij zijn gezicht en beide handen tegen de voorruit. Sams kop trekt beurtelings scheef van links naar rechts. Het lijkt of ie een pingpongwedstrijd volgt. Zo wil het beestje nog wel eens in de rij staan vermoed ik.

Even bekruipt me een lichte gêne. De mevrouw voor me kijkt ook al geïnteresseerd mee in haar achteruitkijkspiegeltje. Zullen we het over de persoon achter Muisman maar niet hebben... Maar gêne is suf en richt zich vaak op personen die er in het geheel niet toe doen. Maakt het mij uit wat een totale vreemde denkt en dan komt het inzicht van de dag: 't wordt vast een leuke opa!

Mayday!

Zooo, we zijn er weer geland hoor. Nouja, voor zover mogelijk dan hè, het blijft toch bijzonder blijmakend allemaal. Sam vond het allemaal wat te zoet worden denk ik, of was het iets anders dat hem parten speelde. hmmm, ik denk het laatste. Zal het even uitleggen.

Het beestje heeft sinds kort andere brokken gekregen, met als doel z'n groei binnen de perken te houden en tot gisteren kreeg ie pijnstillers. De verandering van menu of de voorgeschreven medicijnen (of een combi), maken dat hij als chemisch wapen ingezet kan worden. Een leger skunks is er niks bij, wanneer withaar zijn achterkant in stelling brengt.

Vandaag gingen we samen een auto laten keuren. Vlak voor we bij de garage waren besloot Sam zich te melden en wel via mijn neusgaten. Heel fijn. Moesten we de auto eerst op de parkeerplaats uibundig laten luchten. Je wilt niet een rechtszaak aan je broek van een monteur, die bij het openen van het portier, acuut tegen de vlakte gaat eej.

Anyway, hopen dat het tijdelijk is.

In de wolken

Dank jullie wel voor alle felicitaties. Dit is vast een fotootje van Minimuis. Ze is 51 cm lang en 8 pond. ALs haar mama weer aan het werk gaat, mag deze oma elke week een dagje op de kleine dame passen. Gelukkig duurt dat nog een tijdje. Kan de versgebakken mama nog even fulltime genieten en Minimuis vast een beetje groeien. Deze oma was namelijk vergeten dat baby's zóóóóóóó klein waren... Ik blijf nog even in de wolken. Zie jullie morgen!

Mama Muis uhhh Oma Muis bedoel ik, is blij!

Vandaag was mevrouw dan toch genegen om zich bij haar familie aan te sluiten! Om half vijf is ze geboren, onze kerngezonde minimuis. Strakjes gaan we kijken bij de kersverse telg.... Het is feest bij de muizen!

Dank voor die blumen, ze waren erg lekker.

Ik wil altijd naar de winkel om een mitrailleur aan te schaffen als ik op de televisie zo’n plastic gezinnetje een lening zie afsluiten bij postkrediet. Al heb ik het vage gevoel dat ik dan de boodschap van de reclameboys niet helemaal begrepen heb. Dat soort wapens zijn toch verboden voor privégebruik. Toch eens checken bij gelegenheid.

Anyway, die familie Knots gaat met hun pasverworven centen een spiksplinternieuwe auto halen. Nouwwww weet je wat dan echt het toppunt van suf is? Dat de vrouw bij aflevering van de auto een bos bloemen in ontvangst mag nemen. Hij krijgt de sleutels, zij een struik genetisch gemanipuleerde pleurop uhhhh ik bedoel fleurop... duhhh..

Muisman en ik kochten ooit een tweedehandsje bij een garage. Of ik ook zo’n leuk bosje wilde… Wat? Bloemen? Ik? NOU DACHT HET NIET KNURFT. Neeeeh zo ging het niet. Ik zei bij het netjes: ‘Sorry, maar ik wil echt geen bloemen hoor’. 'Nee????' Opperste verbazing bij de verkoper, maar hij herstelde zich snel. ‘Nou, krijgt u van ons een autowaspakket’. Afijn, ik tilde automans bij de kraag van z’n C&A confectiepak omhoog, hing hem aan het uithangbord van de garage en schreeuwde: Geef dat pakket schuim maar aan mijn man knul, IK WIL DE SLEUTELS JA, DE SLEUTELS!!!
UHH…

Tjonge, dit logje loopt wat uit de hand. Wat klopt is het onderdeel autowaspakket. Ik heb het na al die jaren nog steeds. Dat had ik van die bloemen vast niet kunnen zeggen.

Het roert zich

Potverjoppie, zie ik weer een verdwaalde taalfout in m'n logje van gisteren. Meestal maak ik ze in de categorie deetee. Komt omdat ik vaak zo aan het goochelen ben met m'n zinnen. Verandert de spelling, maar daar lees ik dan vervolgens overheen. Zucht. Tssss, niemand zal ook eens even zeggen; 'Muis daar staat een teetje teveel ofzo hè. FLauw hoor!'

En ik was nog wel zo blij. Neeheehee, er is nog geen minimuis. Hou eens op met drammen... Waar was ik. Oja, ik was blij omdat mijn paprikazaad en pompoenzaad hun koppies boven de grond gaan steken. Helemaal omdat ik gisteravond nog dacht aan het voorbereiden van de tuin. Sta ik vanmorgen tot mijn enkels in de sneeuw, verdeurie. Nou, dan is zo'n teken van leven uit een zaaibakje wel zo welkom. Hoezo overdrijven is ook een kunst... Pfff, echt niet! Maarruhh morgen ga ik tomaatjes zaaien én ik krijg mijn ananaskerszaadjes. Die heb ik van Bustani gekocht. Leuk joh en helemaal niet duur. Er kunnen wel honderd besjes aan een plant komen. Ze zijn lekker en lollig om te zien. Kijk maar (rip)



Afijn ik zal nog even de eerste roerselen van de paprikaatjes en pompoenen showen :P
Dit zijn de paprika's:

En dit de pompoenen:


en tot slot nog ff de pepertjes

Leuk hè!

Mij lijkt het wel wat

Elke avond kijk ik even met één oog naar 'de grote verbouwing', één van m'n favoriete TV-programma's. Met m'n andere oog kijk ik dan trouwens naar het scherm van de laptop, want daarop ontwikkelen zich rond dat tijdstip vaak m'n dagelijkse logjes. Tja, ik ben een vrouw, dus ik kan meerdere dingen tegelijk eej.

Anyway, vanavond liet iemand een tuinhuisje zetten. In z'n tuin ja, daar horen tuinhuisjes. Alhoewel... de tuin was meer een landgoed en het huisje een huis met hoofdletters. Maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden mooie dingen gebouwd daar op het televisiescherm.

Nou ben ik gek op kleine huisjes, sterker nog, ik zou ook wel zo'n klein houten gevalletje in een hoekje van de tuin willen planten. Kijk ik over de velden, zittend achter m'n tafeltje voor het raampje met een laptop (ja hoor eens, wel draadloze verbinding met de wereld hoor!). Schrijf ik kinderboeken en drink warme kopjes koffie/thee/chocolademelk en op z'n tijd een borreltje of andere versnapering, knabbel ik aan zelfgebakken koekjes. Snuif de geuren van het goede zomerleven en red verdwaalde lieveheersbeestjes en vlindertjes.....

'Je gaat toch niet in een huisje in de tuin zitten, als je al een huis hebt met alles wat je wilt?'

*Boink!* (AU! terug op aarde) 'MUISMAN! Pffffff, nou, mag je ook niet op visite komen als ik ooit ooit ooit nog 'ns een buitenverblijfje ga bouwen... lekker puh'.

Secretaressedag

Ik kreeg vandaag een mailtje in mijn hoedanigheid als directeur zeg maar. Moet ik altijd invullen op papieren van de belasting en andere instanties. Wat is uw functie? 'Directeur van een eenmansbedrijf' schrijf ik dan en groei van trots 5 cm. Inmiddels ben ik 3 meter 60. Muisman vindt dat niet grappig, want nou toren ik wel heel erg ver boven hem uit. Loop dan maar eens hand in hand.

Anyway, ik kreeg een mailtje dat de nationale secretaressedag eraan zit te komen. 16 april om precies te zijn. En je kunt de onmisbare rechterhand van elke directeur ook opgeven voor secretaresse van het jaar. 'Zet haar op een voetstuk!' Nou ben ik mijn eigen rechterhand en om nou mezelf te fêteren ... weet niet. Maar ik kan natuurlijk wel even met de linkerhand op m'n schouder kloppen op de 16e! 'Goed gedaan wijffie', zou ik er dan bijvoorbeeld bij kunnen zeggen,'Als ik jou niet had en er was geen stroom, dan zaten we wel mooi met de gebakken peren in het donker'.

Goed. Ga ik me nu even met de belastingen bezighouden.

Werkelijk alles!!

Sam had het aan de stok met Vrouw Ekster van hiernaast. Hij had zich vergrepen aan het gaspedaaltje van de naaimachien. De stekker zat niet meer aan het snoertje. Beide onderdelen lagen onder een tafel, als stille getuigen van het kleine drama. Een vakkundige sloopsessie, dat moet ik Sam nageven. Precies op het lasje. 'Ooowwjeee, doet ie anders nooit', zei ik nog in zwak verweer, maar het was natuurlijk gewoon vervelend.

Anyway, in het kader van het-glas-is-halfvol-denken ben ik natuurlijk al heel blij dat het gaspedaaltje niet z'n maag zat en er een stekkertje uit z'n waffel hing. Kun je ook nog hebben natuurlijk. Muisman monteerde een mooie nieuwe stroomplug en zo was het leed al gauw weer geleden.

Goed, ga ik nu ff... uhh... wacht even hoor. Verdeurie nog aan toe. Zit ie nou echt aan éen van m'n schoenen te kauwen? Werkelijk! Het gaat van kwaad tot erger hier! Misschien kan die ekster een muilkorfje naaien... zucht! :P

Wat ik eigenlijk bedoel is....

Moest ik laatst met terugwerkende kracht even heel hard lachen. Ineens kreeg ik een soort van epifanie. Nouja, niet helemaal, maar ik ben gek op het woord, dus als ik het ook maar enigszins kan gebruiken, zal ik het niet uit de weg gaan! Ik kreeg dus een enorm inzicht als het ware.

De twee jehovamannen die afgelopen zondag aanbelden, waren heel aardig. We hielden even een praatje over aardse zaken, nadat ik duidelijk had gemaakt dat discussie over niet-aardse theorieën, geen optie was . Anyway, opeens zei één van de mannen uit het niets: ‘Ik hoop niet dat u het erg vindt dat ik strakjes op dat braakliggende terrein daar, een plasje ga doen’ en hij wees naar de overkant. Zijn collega keek enigszins gegeneerd en glimlachte verontschuldigend alsof ie wilde zeggen; 'ja, je kunt je partner in crime uhhh faith, niet altijd zelf uitkiezen hè.

‘Welnee’, antwoordde ik, ‘Ga rustig uw gang. Kijk ik straks toch gewoon een tijdje niet naar buiten, die richting uit’. Tja, op het ergens vreemd van opkijken zul je me niet snel betrappen. Jàààààren thuiszorg laat zo z’n sporen na eej. Afijn, pas veel later realiseerde ik me dat de man zichzelf op wel heel indirecte wijze had uitgenodigd om gebruik te mogen maken van het toilet…..

Hahahahahahaha, malle man. geleuf je toch niet. :P

wordt vervolgd

Als je bijna elke dag een berichtje schrijft krijgen de logjes iets weg van een vervolgverhaal. Dus.. nou... uhh.... Minimuis? Kan ik kort over zijn: nog geen Muis van een cm of 50 te bekennen. En Sam? Nou, die is wel een beetje zielig. Hij heeft last van groeipijnen. Das niet zo mooi. Het bot groeit simpel gezegd sneller dan het botvlies. Dat veroorzaakt nare pijn en doet het beestje vanuit het niets hinkepoten. Gelukkig gaat het vanzelf over, al kan het nog wel een jaar duren, maar er is geen blijvende schade.

'Je moet ander voer, Sam', zei de dierenarts, 'met minder eiwit, zodat je wat minder hard groeit én een beetje pijnstilling om het bewegen wat prettiger te maken'. 'jajajaja.... mmmmm, lekkere drankjes heb je', smakte Sam, terwijl hij genoeglijk aan het spuitje sabbelde dat de assistente in z'n waffeltje hield, 'mag ik nog wat?' Dat mocht niet. 'elke dag een beetje', zei ze op besliste toon, 'tot het beter met je gaat' en ze knoedelde hem nog eens flink. 'Het is net een witte knuffel', zei Sams heldin met de armen om um heen en haar hoofd tegen z'n nek. 'Je mag um wel eens een dagje lenen hoor', zeiden wij ruimhartig... maarruhhh jaweh/allah/onze lieve heer/etc. hoorden ons brommen. Tis wel onze Sam hè :P

het wil niet....

Ach m'n Sammetje toch. Hij krukt nog steeds. vandaag had de dierenarts geen tijd, maar morgen gaan we even naar um toe. Het gaat gewoon niet beter met het pootje van het arme beest. zielig hè. Hoop dat er niks vervelends achter weg komt.

Op deze foto is Sam trouwens niet zielig, maar vindt hij zichzelf wél zielig. hij wil namelijk naar binnen, want alleen buiten spelen, daar wordt ie niet blij van. Nu met de zere poot ligt het witte monster eigenlijk vooral te slapen. Misschien gaat het met dieren wel net als met mensen. Kun je iets niet, dan wil je het juist supergraag en droomt Sam nu van het in z'n uppie rondspringen in de tuin. Mwahhh, weet niet... Maaruhmm, ik mag het raam van de keukendeur wel eens even wassen zeker... :P

Kom 'ns tevoorschijn als je durft!

Die Minimuis neemt er wel z'n gemak van hoor. 8 februari was de afspraak en nou is die kleine drol er nog niet. Verdeurie, daar zat ik dus maar mooi mee vanmiddag, want toen was z'n mama-to-be behoorlijk in de meerderheid met het spelletje scrabble dat we speelden. Twee paar hersens in één persoon, dat is toch niet eerlijk! Kreeg ik tot drie keer toe een pak slaag! Geen wonder natuurlijk. Tssss. Ik zeg: Kom tevoorschijn als je durft kleine wurm!!

eerst heb je een zaadje en dan een plant... wondere wereld

Dit zijn de peperplantjes van vorig jaar. Die groene lijken wel paprika's en die gele nou, die waren niet echt een meter lang hoor! Cm of 10. Ik kwam de foto's net tegen in een verkeerd mapje. Tja, dan vraag je erom om op het web geslingerd te worden.


En dan ga ik nou ff paprikaatjes zaaien. De paprika Jubilandska (voorheen Lange Rode *uhh niet schelden ja!*). Een mooie rode, dat ook. Ik ga er vast van jubelen, maar voor als dat zover is, zullen we aardig verder in de tijd zitten, met lange dagen en hopelijk veel zon. Buiten is het nu weer koud en guur en in de aanbouw is het ook niet echt behaaglijk. Ga ik toch lekker op het aanrecht met grond en zaadjes goochelen! Als morgen de groente knarst tussen de tandjes, weten we in elk geval hoe het komt!

Wat moet ze daar nou weer mee!

Leuke koop gedaan op de veiling joh! Een kavel met 160 rollen lint (per rol ong 20 meter) en nog wat borduurgaren. verder een kavel met kleinvakspul, 42 items ook handwerk gerelateerd. Wat voor items precies trouwens wordt nog een verrassing. Maar als ik het plaatje zo bestudeer zitten er wel wat grappige dingetjes bij.



De rollen lint passen in het plan om centjes te verdienen met de site babymuis.nl. Daar is nu nog niks te beleven hoor, maar dat moet in de toekomst toch anders worden. Hoe en wat, dat komt vast nog wel voorbij dit jaar!



Vrolijk zooitje hierboven eej. Nou, Ga ik nou maar even naar de buuf, die kan wel wat hulp gebruiken met 'r vlaggetjesmanie. Blij dat ze over een maand vertrokken is. Uhhhh, zei ik dat? Das nou ook niet aardig. Schrap die opmerking maar hoor, want het is echt bovenstebeste vogel, maar die vlaggetjes......Tssssss :P

Elk jaar hetzelfde verhaal...

‘Hou ‘ns op! Straks heb je nog een piercing ook’, mopper ik tegen Sam als ie voor de zoveelste keer zijn snuit tussen riek en riet probeert te steken. Ik ben bezig met m’n favoriete klusje (NOT!) hekkelen. Hekkelen is übersuf, met hoofdletters, maar helaas hoort het erbij als je een tuin met sloot hebt. De sloot moet elk jaar van bodem tot rand schoon! Nouja sloot, we zijn al blij als er een paar centimeter water in blijft staan.

Anyway, de echte slootkenner onder ons zegt nu: hekkelen? Begin februari? Dat is toch helemàààààl niet het goede moment? Moet in de nazomer Muismensen! Vertel ons wat! We hebben namelijk inmiddels een traditie opgebouwd. Binnenkort krijgen we dan ook vast een taart van het waterschap aangeboden, wegens volhardend gedrag, onderstreept met een mooie plaquette voor op de schoorsteen. ‘Hulde aan de familie Muis. Voor het 10 jaar lang pas hekkelen na de tweede aanmaning én ook nog op de laatste dag’, staat er dan gegraveerd in het bronzen plaatje.

De term aanmaning kun je trouwens best vervangen voor bedreiging. ‘Als u die sloot nou nog niet schoonmaakt, zullen wij het wel even voor u doen’, meldt de brief in klare taal; 'en dan zult u het weten ook!’ Of zoals een waterschapsman ooit tegen ons zei: ‘en dan krijg je een rekening, daar lusten de honden geen brood van’. Die toon begrijp ik wel. Tja, sommigen onder ons hebben een beetje dwang uhhhm, ik bedoel aansturing nodig hè? :P

Dus elk jaar op die beroemde laatste dag vergaren wij al onze moed en stappen kreunend richting slootrand. Muisman maait en baggert en ik voer de rotzooi af. En elk jaar staan we dan wat schaapachtig te lachen als na zo’n 2 uur de klus geklaard is. Het is eigenlijk een fluitje van een cent vinden we dan. Over (über)suf gesproken.

Afijn, Sam en Wolf waren ook goed bezig. Kijk maar. Sorry voor de beeldkwaliteit, we zitten hier wat in een achtergebleven gebied, maar als je goed kijkt, kun jij sneller zien wat Sam eerst niet zag!

Niet er aan, maar er onder...

Ik was vergeten hoe het voelt om onder een tafel te zitten. Mijn laatste ‘onderduik-experience’ staat me zo één, twee, drie, niet bij, dus ik vermoed dat het gebeuren geruime tijd in het verleden ligt. Misschien wel van toen ik als kind grote lappen stof over een tafel drapeerde, waardoor een soort van bedoeïnentent ontstond, de zijkanten vormgegeven door bijzettafeltjes en stoelen die de binnenruimte aanzienlijk vergrootten. Kon je mooi spelen. Verstopt, maar wel met overzicht op de buitenwereld door de diverse tentopeningen.

Sam lag onder de eettafel ernstig mijn aandacht te trekken. “Joh, ben je sneu?’, zei ik, ‘nou, dan kom ik toch even bij je.’, en liet me tussen stoel en tafelblad naar beneden, op het vloerkleed glijden. Daar lag ik, samen met de geblesseerde viervoeter, knusjes, vanuit ons eigen wereldje, een tijdje te kijken naar de dingen op ooghoogte, beschermd door het hout boven onze hersenpannen en stoelen aan de flanken. Tenminste zo voelde het. Das dan toch apart hoor, zo’n soort van vacuümpje of miniwereldje dat ontstaat. Misschien gevoed door de wetenschap dat je niet meteen opgemerkt zult worden, maar wel zelf alles (wat niet zweeft) kunt volgen? Sam dacht helaas al vrij snel dat er gespeeld moest worden, dus de rust werd ruw verstoord.
Toch een aanrader :P

Hink-stap

Sam liep zomaar te mankepoten. 'Stel je niet zo aan joh!', riep ik nog, ongevoelig als ik ben, maar het beestje bleef onverminderd met de linker voorpoot trekken. Groot raadsel hoe ie aan de blessure komt. De mooie leren voetzooltjes zijn gaaf en ik kan naar hartelust (de spellingscontrole zegt hartenlust, maar dat bekt in mijn beleving voor geen meter, dus ik pas hier even de muisspelling toe, maar dit terzijde)uhhhh.. oja, ik kan naar hartelust knijpen en trekken aan de botjes. Geeft ie geen kik, terwijl als ik alleen maar wijs naar z'n oortjes voor een paar schelpverzorgende druppeltjes, de buren denken dat het luchtalarm afgaat. Gek hè. Maar even aanzien. Ik heb wel net een verzekering afgesloten voor de sneuaard, nou hoop ik niet dat ie denkt dat we er op deze manier een slaatje uit kunnen slaan...

Anyway, ondertussen hadden we allebei een goede reden om binnen te blijven. Sam om z'n pootje te ontzien en ik uit solidariteit en om wat achterstallige administratie op te pakken. Zonde van de mooie dag? Ben je gek! Er zijn er nog veel meer waar die vandaan kwam, weet ik zeker!

Gespot!

Gespot in de tuin: LENTE! Signalement, wit kopke, lange armen en kekke steeltjes. Naam: Sneeuwklokjes, niet door laten ontmoedigen!!!



We stonden er trouwens wel bijna boven op, op dit mooie polletje fris leven, Sam en ik, spelend in de tuin met de pieppieppiep-bal. Sam liet vol overgave zijn kaken open en dicht klappen en genoot van het irritante geluid dat hij ermee bewerkstelligde.

Ik denk dat ik nu al weet dat mijn kleinkind geen pieppieppiepbal van me krijgt *maakt notitie van voornemen ter steun in zwakke momenten*. Al zal de minimuis er niet mee gaan lopen malen zoals Sam, de handjes kunnen er vast ook wat van. Owwwww.. maar hoe moet dat dan met rommeldebommeldebom-trommels, de hie(hoge toon inademen)ha(lage toon uitademen)hie-ha- harmonika's of de tet-tèdèh-dèèèèèèhhhtoeters! Pfeww, lastige materie. Misschien is een pieppieppiepbal dan zo erg nog niet eej!

Sneu

Ach verdeurie, dat was wel een hele grote teleurstelling voor Wolf, toen de postbode onze langverwachte kerstpakketkip door de brievenbus mikte. Je zag um denken.... dit is wel een heel plat exemplaar en toen de envelop inderdaad slechts een afbeelding van het pluimveewezen bevatte, droop ie kreunend af.

Tja, ik had het onze viervoeter nog zo uitgelegd. Je adopteert een kip, maar hij komt niet in je huis wonen. Je zorgt er op die manier voor dat z'n snavel niet afgetopt wordt en dat ie lekker vrij rond kan drentelen om z'n maaltje bijeen te scharrelen. In ruil daarvoor krijg je dan een jaar lang elke maand 6 eitjes. Maar ik zag het wel, de boodschap kwam bij lange na niet aan...

Sneu hè. Anyway, 'adopteer een kip' was een optie die je aan kon vinken in het 'zoek zelf je kerstpakket uit' boekje, dus zo geschiedde. Ga ik nu maar eens kijken waar al die lekkere eitjes op te halen zijn!

oja, voor de nieuwe webbers en webberinnetjes, dit is Wolf (hier nog vol gemoedsrust)

Komt er aan!

De vuurrode zon scheen vanmorgen over het bevroren gras, terwijl ik luisterde naar de vriendelijke roekoeh-geluiden van een duif. Ultiem zomergeluid vind ik dat, koerende duiven. Waarom noemen ze dat nou zo trouwens, wie heeft dat bedacht.
Hoort u dat?
Wat?
Nou dat roekoehhh roekoehhh..
Ah dat!
Hoe zullen we het noemen..
Uhhh….. koeren natuurlijk!
Maar ze zeggen roekoehhh en niet koeroehhh koeroehhh
Sjemig man, roekoeh-en bekt van geen meter. KOEREN en daarmee basta!
Uhhh. ok
Zo ging het. Anyway, het voelde deze ochtend alsof ik een seintje kreeg. Iets in de trant van, nog ff en dan gaat het weer los. Heerlijk vooruitzicht. Ik bespiedde onze huisspecht, die goedmoedig op de bast van een Els klopte. De boom heeft al geruime het predikaat ‘rijp voor de schroot’gekregen, maar staat er nog steeds. Misschien bracht spechtmans de ongelukkige ook een boodschap. In morse ofzo. Iets van ‘geen zorgen boom, klop-klop voor de bewoners van dit muizenkot in beweging zijn, hebben we al weer heel wat jaargetijden achter de rug, klop-klop, je staat nog wel ff’. Zeldzaam wijze specht zou dat dan wezen, want gelijk heeft ie.

Het was een prachtige start van de tweede nationale kasdag. Heb een etage gemaakt op de werktafels en een plank boven de kraan. Nou moest ik me maar eens sterk maken voor een paar bakken waar de kleine potjes in kunnen staan. Misschien zijn oude dienbladen wat…

De nationale kasdagen!

M'n kasje is, op het door Muisman geïnstalleerde water en licht na, nog maagdelijk leeg. Hoog tijd dus om een begin te maken met de inrichting. Sam en ik struinden in de voorraad afvalhout naar bruikbare balkjes en plaatmateriaal en toen kon het feest beginnen.

We waren een middagje bezig, maar toen hadden we ook wat. Dat wil zeggen, ik had twee tafeltjes en Sam z'n buik vol met vindsels zeg maar. Het beest kan alles gebruiken in die bakkes van um. Anyway, tussen beide werkbladen maak ik nog een wasbakje, maar die moet ik nog voor een prikkie op de kop zien te tikken. Ja hoor eens, alles van afvalhout en dan een dure spoelbak.. dat kan niet eej.

Nou, als je nog wilt weten wat we gemaakt hebben, moet je hier maar even kijken. De serie begint met 'dop op je kop!' Das voor de oortjes hè, dat je kunt blijven horen zeg maar... (als je de pagina even ververst start de slideshow bij het begin).

fluiten

Verdeurie zeg, Horen jullie dat? De wind fluit om het huis. Echt dat ouderwetse hoge suisgeluid, dat je associeert met winterslaap, Schotse borrels, dampende borden stamppot, pruttelende koffiepotten, chocoladebonbons, zelfgebreide sokken en een knapperend haardvuur.

Owww, we komen net thuis. De wind voelde buiten zo mogelijk nog kouder dan het gefluit nu doet vermoeden. De temperatuur in huis haalt amper de 17 graden. Schotland schittert door afwezigheid, een winterslaap lijkt niet realistisch, de chocola is op, de koelkast leeg(eeg,eeg,eeg) en onze sokken zijn synthetisch. Blijft over de koffie en het vuur.

Hmm… er moet een nieuw pak aangebroken worden (en laten Muisman en ik nou allebei een hekel hebben aan het ritueel van koffiepak openen, in voorraadbus leegschudden… altijd knoeien op het aanrecht, bon uitknippen… zucht) en de houtkachel straalt kilte uit. Drommels. Er moet dus ook nog iemand naar het houthok!

‘Muisman, trek eens aan een lucifer! Bij de korte haal jij en anders ik... ‘ Tsss…. Ben ik de klos zeker? Ik wou maar zeggen.. zó romantisch is de winter nou ook weer niet.
*trekt muts over de oren en stapt het natuurgeweld in*

Niet zo snel!

Vandaag arriveerden de bij de Bolster bestelde biologische zaden (merk 'eko' en 'demeter'). Turbobezorging zou ik willen zeggen. Als de plantjes straks ook net zo snel de grond uit brullen, hoor je mij niet zaniken. In tegenstelling tot een paar uur geleden trouwens. Na het doosje van de leverancier geopend te hebben stond ik even paf. 'Nou, das ook wat', emmerde ik tegen Muisman terwijl m'n hand, gevuld met schuimrubberachtige bolletjes, voor zijn neus zwabberde, 'ben je biologisch, gebruik je van dit soort pakmateriaal.. pfff.. vind ik dus echt heel erg suf hoor'. 'Misschien is het afbreekbaar?' opperde Muisman, maar dat leek me sterk... (mopperdemopper, belachelijk, ongenuanceerd ongenuanceerd).

Afijn, stond er dus op de factuur: 'Gebruikt opvulmateriaal is 100% biologisch afbreekbaar op basis van maiszetmeel'. 'Zie je wel', zei Muisman, 'niks niet vervuiling en we hebben morgen nog te eten ook!' Hmmm.. *beet tong af* Tja, je bent wel eens te snel eej!

k-k-k-koud

Tis koud hier op de bank.
Zit je buiten dan?
Nee, joh, maar ik heb de verwarming uit en de deur open..
Uhhh…. owwww, zeker weer één van de vele voornemens! Spartaans leven. Doe je dat via een cursus ofzo?
Nee joh.
Nou, dan vind ik het redelijk apart.
Nôh, ik ben Sam aan het wennen.
Wat ben je?
Ik ben Sam aan het wennen om alleen buiten te zijn. Dus nu ligt ie met een botje op een matje gezellig in z’n uppie te kauwen.
En dan moet de deur open?
Ja, kan ie af en toe kijken of de liefde van z’n leven nog op de bank zit.
Pfffff…. Heul apart… en ondertussen vriest je eigen kont eraf
Nou, valt wel mee hoor, ik heb net tuinzaden besteld bij ‘De bolster’ een zaadhandel voor biologisch dynamische zaden! Leuk man! Werd ik wel een beetje blij en warm van.. Anyway, volgende week bombardeer ik tot maak-de-kas-in-orde week. Ga ik tafeltjes maken enzo..
Nou, klinkt goed
Ja wordt vast leuk… Maaruhh, spreek je later. Ik ga toch nog maar eens even een extra laagje aantrekken…..

oja, dit is m'n bestelling. Als beginnend tuinierder nog maar even lekker rechttoe rechtaan eej:

Garoentes:
Augurk Hokus
Paprika Jubilandska
Rode biet Cylindra type Halflange
Bindsla little Leprechaun
Andijvie Nummer vijf2
Komkommer Gele Tros
Courgette zucchini
Suikermais Golden Bantam
Tomaat Matina
Tuinboon Express selectie Eleonora
Zomerwortel Nantes
Rucola coltivata Esmee
Capucijner Rozijnerwt
Veldsla Grote Noordhollandse
Spinazie Nores, type Noorman
Stamslaboon

Kuruiden:
Peterselie Moskrul
Basilicum Genoveser
Bieslook Fijn
Koriander
Lavas
Tijm Cantare

Verdeurie, lees ik dit rijtje over, zie ik dat ik bonekruid en wilde marjolein vergeten ben! Zucht.

Minimuis

Het gaat goed met minimuis, je weet wel de muis in wording die inwoont bij het Muizinnetje van Zoon Muis. Minimuis is al 7 pond. Het drolleke mag wel komen zei de verloskundige, maar het mag ook nog wel een paar weekjes blijven zitten.... EEN PAAR WEKEN BLIJVEN ZITTEN???? ZEG HOOR US, NOU KAN IE WEL WEER JA!!! Tis leuk geweest hoor, 8 februari en geen dag later. Ik heb de champagne en het draaiorgel al besteld.....

Huh? Wat zeg je Muisman? Moet ik niet zo dwingend zitten doen? jaja, 8 februari is een paar weken... Pffff... nou zeg, ben gewoon nieuwsgierig. Je wordt niet elke dag een granny. Zal trouwens eens even de literatuur er op naslaan. Wat er nou eigenlijk van me verwacht wordt als grootmuismoeder. Grijs knoetje bijvoorbeeld lukt voorlopig niet, maar ik kan wel in slaap wiegen, laten burpen, voorlezen, knutselen, omasoep maken... noh, dat lijkt toch al ergens op eej!

Sambal bij?

Dit blog is nog niet zo lang in de herstart. Kort genoeg in elk geval om nog maar eens over goede voornemens te beginnen, want de regelmatige lezer weet dat deze muis barst van de goede voornemens. Eén ervan is het minder prefab eten gecombineerd met positieve restververwerking. Positieve restverwerking? Jaaaahaaaah, positieve restverwerking! Kan een composthoop zijn, maar bijvoorbeeld ook het zinvol omgaan met restjes eten. Dus toen ik gisteren mie over had, dacht ik aan de lekkere zelfgemaakte vlammetjes die ik afgelopen weekend bij de muismanposse op m'n bordje kreeg. Verdeurie wacht 'ns ff, ik maakte toch altijd zelf loempia’s? JAAAAAH., is ook zóóóó!!!! Dus je voelt hem al aankomen! Watch the making of the loempia!

Naar de dierenarts.

Sam moest even naar de dierenarts. Hoera, riepen Muisman en ik tegelijk, want onze dierenarts is een bijzonder enthousiaste en inspirerende man, die we graag een bezoekje brengen. Sam keek beteuterd en gelijk had ie. Z’n oortjes deden al een paar dagen een beetje zeer en ons gejodel was dan ook volledig misplaatst. Anyway, het sneue menneke trok al snel bij, toen eenmaal ter plaatse, de assistente zich met lieve woordjes en lekkere koekjes over hem ontfermde, terwijl ondertussen de dierenarts zijn bewondering over de bouw en conditie van het beestje niet onder stoelen of banken stak.

Muisman en ik bloosden van genoegen en Sams oren namen een nog groter formaat aan, terwijl hij ze spitste om geen woord van het gesprek te missen. Hij vleide zijn kopke tegen de arm van zijn hoedster. Even later hoorde ik um zachtjes zingen over de lente, maar bij het stukje over de assistente struikelde hij over de woorden en ging het zingen over in een gelukzalig neuriën. Toen het onderwerp castratie ter sprake kwam (terloops hoor, gewoon als onderwerp) schoot zijn neuriën echter uit in een hoog gejammer. Tijd om naar huis te gaan natuurlijk. Delicate onderwerpen snij je niet terloops af uhh aan. Hè verdeurie. Verwarrende materie. Even zo goed was alles ok met onze viervoeter, licht geïrriteerde oren, maar lekker op tijd erbij. Wat druppeltjes en klaar is Sam. Dus. Weet je er van!

Hot!

Muisman is (door z'n broer) besmet met het peperplantjesvirus. Het idee dat er aan een plant een eetbaar vruchtje groeit, dat stoom uit oren laat komen en sprinklers in ogen spontaan doet afgaan, fascineert hem in hoge mate. Zo kon het dan ook gebeuren dat op een mooie zondagmiddag die aanvoelde als de eerste lentedag van 2009, maar liefst 14 verschillende soorten peperzaadjes de grond in gingen. Kijk maar!

The MET!

Tjongejongejongejongejongejongejongejonge, wat een prachtige stem heeft mevrouw en mezzo-sopraan Stephanie Blyth. Ze speelde vanavond de rol van Orpheus in de anderhalf uur durende opera Orpheus and Eurydice van dhr Gluck die opgevoerd werd in the Metropolitan Opera en rechtstreeks te volgen was in bioscoop Pathé. het schouwspel benam de adem, of laat ik zeggen veroorzaakte integraal kippenvel. Aparte ervaring voor een muis, dat snap je wel. En tsjongejongejongejongejongejongejonge wat was mevrouw Eurydice (Danielle de Niese)mooi van buiten én van binnen (ik doel hier op de stembanden). Kortom, er is genoten.

Big brother op de fiets

Ken je dat? Dat je bijvoorbeeld al wandelend een onregelmatigheidje voelt zitten aan zeg maar je voortand en er dan niet met je tong af kunt blijven? Dat je gezicht merkwaardige vormen aanneemt om zo goed mogelijk te voelen hoe het nou precies zit... en dat je dan in gedachten verzonken raakt en al wandelend en tandtongtastend wat rondstapt.. en dat je dan opeens achter je een fietsbel hoort en je je pijnlijk realiseert dat je er wel eens eleganter bij hebt gelopen? Ken ik zelf niet hoor. welnee... heb ik wel eens van gehoord, meer niet.

Pff.... straks ga ik lekker met m'n grafische tableautje spelen. Het pak kwam vandaag met de post, zoals beloofd door de leverancier. Nu wachten we alleen nog op onze geadopteerde kerstpakketkip. Mogen we wel zorgen dat Wolf niet eerst bij de postbode is trouwens... :P

Sint Joost ofzo.

K* weer, zou ik willen zeggen en daarom zeg ik het ook. Regen tot je een ons weegt, leuk als je af wilt vallen, maar niet om lekker veel buiten te zijn. Afijn, ik kon tussen de buien door toch even bezig vandaag, aan een soort van rijdend plateau voor de buurvrouw (die ekster van hiernaast), kan ze een stoel aan de straat zetten en verkopen of zoiets.

Morgen komt de postbode... Hiehaah... Met m’n speeltje.. uhh ik bedoel zelfstandigondernemerschapnoodzakelijke gadget! (zie vorig logje). Vanmorgen leek het daar nog niet op trouwens. Kreeg ik mail: ‘Dag Mevrouw Muis, hier is uw orderbevestiging. Het door u bestelde artikel is niet meer voorradig hoor en wanneer we het weer binnenkrijgen, Joost mag het weten’. WAT!!!!! Potverdeurie zeg, wie is die Joost en ik heb nog speciaal naar de voorraadstatus en levertijd gekeken vóórdat ik bestelde!

Ik ging er maar eens even voor zitten met de telefoon aan mijn oor. ‘Hallo, met Muis op oorlogspad, ik ben op zoek naar ene Joost, ik heb een bestelling gedaan en nou moet ik misschien wel tot Sint Juttemis wachten voor ik iets uitgeleverd krijg!’ ‘Owwww, Sint Juttemis, dat is idd een lange tijd mevrouw Muis. Maaruhmmm Joost is er niet, mag ik uw klantnummer misschien even? Dan kijk ik ffetjes in de computer hoe de vlag erbij staat…. Ok, ja ik heb uw account gevonden…. Hmmm…. Uhhhh…. Nou mevrouw Muis, de vlag wappert in top. hahaha.... Uw bestelling is net de deur uit!’

Tsss.. Over een onverwachte wending gesproken. Ik werd er blij van. Nou ga ik maar heel vroeg naar bed, des te eerder is het ochtend. Ga ik in die stoel van ekster aan de straat zitten wachten tot de postbode komt! Mag het daarna wel regenen tot uhhh.. tot.. uhh Sint Juttemis of uhh nouja, Joost mag het weten.

Owww, vergeten!

Ik wist vaag dat ik wat vergeten was in december(maar wat!) Na het opmaken van de Btw-aangifte werd het me duidelijk. Wat een mu(i)(t)s! Ik had nog even wat dingetjes voor 'De zaak' moeten aanschaffen, dat had me Btw afdracht gescheeld en ik was een mooi apparaat(je of twee) rijker geweest. Nouja, gaan we in 2009 in de herkansing! Mijn oog is gevallen op een grafisch tableau. Kun je onder andere goed mee tekenen op de computer en photoshoppen schijnt ook top te zijn met deze 'gadget'. Kan niet wachten voor ik er ééntje heb!

Kort geleden een offerte gemaakt voor een film/schrijf-opdrachtje. Positieve reactie op gehad, maar pas in juli zal ik horen of één en ander echt door kan gaan... pfewww, dat is nog een heleboel nachtjes slapen vind ik! Maarruhhh.... webbertjes en webberinnetjes, als jullie hier in juli nog steeds rondstruinen, zijn jullie de eersten die het horen!

Sloot-diven

Sam heeft een nieuwe hobby. Sloot-diven, of laat ik zeggen droge-sloot-diven (pffewww). Met een grote aanloop verdwijnt ie over de rand en rent als een razende door de diepe smalle geul. Vindt ie spannend, zo’n lange loopgraaf. Hij gaat er alleen niet altijd aan dezelfde kant uit, als ie er in gaat, als je begrijpt wat ik bedoel. Staat het beest in enen op de (nu nog) maagdelijke kleiakkers,in plaats van in de berm naast mij. Dat ken niet eej. Wordt de boer niet blij van.

Tja je moet zo’n rakker ook alles leren (niet boer, Sam). Dus nu doe ik ook aan sloot-diven. Ik spring er alleen wat bedaarder in. Zo struinen we achter elkaar aan. Als Sam de neiging vertoont om richting akkerland af te slaan, roep ik keihard ‘NEE’ en als ie vervolgens daadwerkelijk rechtsomkeert maakt krijgt ie een beloning.

Ik heb m’n harige capuchon er maar bij afgezet trouwens. Mijn kop steekt in tegenstelling tot die van Sam boven het maaiveld uit. Zal je net een bijziende jager treffen die Mama Muis voor een konijntje aanziet. Lullig einde.

Grappig is trouwens dat je op de bodem van de sloot allerlei sporen aantreft. Van hertjes bijvoorbeeld. Volgens mij is dat sloot-diven onder dieren een heel bekend fenomeen…

'TE' kan ook

Laatst waren we toch bij de Aldi? Wou’k nog wat over vertellen.

Verdeurie, die Muisman. Ik wist niet dat z’n wenkbrauwen zover omhoog konden. Hij kijkt bezorgd naar het pak koffie dat ik op de lopende band leg. ‘Joh, is om te proberen, meer niet.’, sus ik en vang een geamuseerde blik op van de kassadame. 'Douwe Egberts?’, vraagt ze begripvol jaknikkend in onze richting. ‘Yep’, antwoord ik. ‘Owwww’, zegt ze, ‘moet je eerst de helft nemen van dit pak en aanmengen met je oude merk. Anders is de overgang te groot. Ik heb het ook zo gedaan, maar het went op den duur wel hoor.’ Buiten kijken Muisman en ik elkaar grijnzend aan. ‘Das een beetje TE zeker, hè Muisman?’, grinnik ik. ‘Ja, das een beetje TE’, lacht Muisman (opgelucht).

Nouja, hebben we een pak reserve voor als de schaarste echt mocht toeslaan in het muizennest. Honger maakt rauwe (koffie)bonen zoet eej! (of zijn we snobs en is Aldikoffie gewoon rete-lekker? Zeg het maar hoor!)

dleeblegeips uhhhh spiegelbeeld

Sam versus Spikey
niet in scene gezet :)

Dankbaar

Vandaag een dag om dankbaar te zijn, al blijf ik dat een vage uitdrukking vinden. Dankbaarheid veronderstelt een beetje dat je iets of iemand wat te danken hebt. Zo voel ik dat persoonlijk dan weer niet, maar toch was ik het vandaag….. enorm dankbaar dat het ging zoals het ging.

Meisjemuis kwam met haar karretje na een tik van een vrachtwagen en een halve draai, in de vangrail van de snelweg terecht. Stond ze in enen oog in oog met koplampen van medeweggebruikers. Men reed rustig en reageerde adequaat, dus Meisjemuis is ongedeerd gebleven, maar wel errrug geschrokken

Pffff, nare zaken….. had ik al gezegd dat ik dankbaar was? Nou dat was ik…. éééénorm.

Voorlopig niet zonder....

Elk nieuw jaar krijgen Muisman en ik een startkapitaal. Nou klinkt dat als een heel groot iets, maar waar het op neerkomt is dat we een stukje van de eindejaarsuitkering nemen en dat op onze eigen rekening zetten. Kunnen we de centjes zichzelf naar hartenlust laten vermeerderen of we gaan ze bij vlagen lekker uitgeven natuurlijk. Muisman besloot tot het laatste. Zijn oog viel op een veilingkavel waarin 60 spuitbussen metaalverf werden aangeboden, inclusief een handige stelling.

‘Marie, hou jij de vinger aan de knop?’, vroeg ie. En dat deed ik. Vijf minuten voor het sluiten van de internetveiling deed ik een bod en jawel….. Muisman was 90 euro armer (inclusief veilingkosten), maar 60 spuitbussen rijker).

90 euro lijkt veel geld, maar als Muisman 10 van die busjes gebruikt, heeft ie het geld voor de overige 50 eruit. Das voorwaar geen kattenpis. En Muisman mag graag een beetje met metaal klooien, dus dan komt een spuitbusje metaalverf al snel van pas. Veel van de bussen zijn geldig tot 2016 of langer....

Anyway, even ging z’n haar van schrik rechtop staan. ‘Jemig, hier staat dat de bezorgkosten bijna net zo duur zijn dan de hele kavel bij elkaar. En ik kan ze zelf niet ophalen de veertiende, dan ben ik aan het werk’ Tja, dat was lastig natuurlijk, moesten we even over nadenken.

Maar een muis is niet voor één gat te vangen, eej! ‘Weet je, Muisman, waarom vraag je dat eksterwezen niet of ze het.je voor je wil doen. Geef je onze auto mee en duw je die vogel een tientje tussen de vlerken... Is zij ook weer gelukkig en ben jij voor 100 euro klaar!’

Duzzz.. Nou zit hier een blije Muisman spuitbusjes te sorteren. Verdeurie, we kunnen wel winkeltje spelen...

Gediplomeerd!

Na 12 schooluren is het dan eindelijk zover. Sam heeft z’n felbegeerde papiertje gehaald. Met glans. ‘Ik word er blij van’, schreef de juf op het beoordelingspapier. En daar werd Sam en ik op ons beurt natuurlijk ook weer blij van. ‘Voor een witte herder is het een heel makkelijk hondje’, zei ze ook nog.... Snutverdepuppie, en ik maar denken dat ik zo goed kon opvoeden. :P

The making of...

Oef, ik ben helemaal rozig geworden van het buiten zijn geloof ik . Het is er namelijk van gekomen vandaag! Jawel, the making of the compostbak is een feit. Dat had nog wel wat voeten in aarde trouwens. Sam was namelijk ook van de partij. Klusserij van niks met het beestje. Nee, dan kun je beter Wolf hebben, die zit er rustig bij en kijkt geïnteresseerd een beetje mee of alles wel volgens plan verloopt. Sam daarentegen participeert actief en tart elke logische stap in het geheel. Voor je er erg in hebt ren je achter een wapperende staart aan. ‘Sam, kom op met die hamer!’. Of je vreest een acute achteruitgang van de eigen verstandelijke vermogens. ‘Ik zou toch zweren dat ik net een plankje gezaagd had, maar waar is... Owwww….SAM, HIER!!!

Maar goed, desalniettemin of liever gezegd desondanks kwam er een product. Geheel vervaardigd van hergebruikte materialen. Dat is het leukste bouwen natuurlijk. Kost geen cent en je maakt van niets weer iets!

Tot compost zal het wederkeren.. als 't mee zit

Een vergiet vol groenteafval; aardappel en uienschillen en wortelslierten. Dat laatste is fout natuurlijk. Wortels moet je niet schillen (of schrappen), gaan alle vitamines met de muziek mee volgens de dikke van Dam. En dik zijn ze (boek en van Dam), maar dit terzijde. Ik wou iets zeggen over het afval. Dat ik er een vergiet vol van heb, maar dat is oud nieuws. Het vermeldenswaardige zit um er in dat het volle vergiet een mooie aanleiding is voor het in het leven roepen van een composthoop. Ook al een voornemen voor dit jaar. Yes!

Hup, het boek ‘leven van het land’ uit de kast (John Seymour). Gelukkig kreeg ik weer een exemplaar, van de muizenouders kado, want met de mijne ging er ene ekster vandoor. Het zal ook eens niet, een ouwe scharrelkip is-ut. Maar goed, op bladzij 138 staat alles wat een muis weten moet over de composthoop. Hmmm…. 20 cm organisch materiaal, 5 cm kippenmest en dan nog wat bloedmeel zou ideaal zijn… Owww, het zal ook eens simpel wezen eej. Kippenmest heb ik niet op de plank liggen en bloedmeel… (what the F is bloedmeel!!!) En de composthoop is van stenen gemaakt zie ik hier, was ik ook niet echt van plan…. Boel tegenslag voor zo’n enthousiast, maar pril, initiatief hoor. Tssss

Nou, ik timmer morgen wel een paar plankjes tegen elkaar zodat er een vierkantje ontstaat. Dan maar eens een laagje van 20 cm meter afval kweken. Die mest… die zou ik bij een buurvrouw kunnen opduiken en dan nog bloedmeel dus… denk dat ik even naar de Welkoop ga, je weet wel zo’n winkel voor agrarische zaken… dus…

Wordt vervolgd!

Balans

Een levensmiddelenwinkel in je kleine dorp houden is belangrijk. Denk aan de leefbaarheid, het vasthouden van jonge gezinnen en sowieso het gemak eej. Voor je het weet moet je 10 km verderop. Daarom koop ik in ons dorpssupertje regelmatig de dagelijkse boodschapjes. Word je niet altijd even blij van trouwens, vooral niet als je vegesnarisch wilt eten. Het aanbod en de versheid van bijvoorbeeld groente, geeft met regelmaat frictie in m’n aankoopplannen. Maar ik begrijp zo’n winkelier wel; koopt ie veel in, dan heb je wel keuze, maar gaan de producten geheid over de houdbaarheidsdatum en koopt ie weinig in… Nouja, kun je zelf wel bedenken. Tja, zo’n kleine ondernemer heeft het zeker niet makkelijk om de balans positief te houden.

Maar goed in het kader van (één van) m’n nieuwjaarsvoornemens wilde ik vandaag voor de hele week boodschappen inslaan. Inmiddels weet ik dat dagelijks en in kleine hoeveelheden kopen, een synoniem is voor substantieel meer uitgeven dan wanneer je het wekelijks groots aanpakt zeg maar. Afijn, we waren in een ander (maar veel groter) dorp en daar stond een Aldi…. Dus… hmmm, toch maar ff….. drie volle dozen later was ik maar 60 euro kwijt…. Ai, ook zo’n verschil waarvan je je toch even op je achterhoofd krabt. Tegen dat soort prijzen kan een mini dorpswinkeltje niet opboksen natuurlijk. Waarmee ik maar wil zeggen dat het voor een consuminderaar in een dorp ook niet altijd gemakkelijk is om de balans positief te houden hoor!

Kneuterkneuter

‘Ha! Zie je nou wel?’ zeg ik triomfantelijk tegen Muisman terwijl ik met de TV-gids zwaai. Zelfs de VPRO besteedt aandacht aan ‘het kleine huis op de prairie’. Dus zo slecht kan kan die serie nou ook weer niet zijn hoor!’ Ik heb al weer een paar keer stukjes aflevering gezien. Ze werden 30 jaar geleden ofzo al uitgezonden, maar momenteel opnieuw door SBS6.

Ah leuk man. Amerika 1870. Met papa Ingalls, die knoepertmacho, vol zachte kanten en met mooi donkerbruin krulhaar (en de wetenschap dat ie ‘in het echt’ jong overleed aan kanker geeft het kijken naar hem iets extra’s, iets melancholieks ofzo) En de mama natuurlijk, ook al zo zacht en vooral zorgzaam in het kwadraat en dan dat kleine poepige houten huisje, de strijd tegen de elementen, de kibbelende kindjes…. En prettig overzichtelijk hè, laten we dat niet vergeten. Goed en slecht zijn met gemak uit elkaar te houden. Heb je wat aan in deze turbulente tijden.

Muismans kopje thee is het trouwens helemàààààààl niet. Vooral als er stichtelijke woorden gesproken worden staat ie al achterin de tuin. ‘Je moet daar een beetje doorheen kijken’, roep ik um dan achterna. ‘Wat zeg je Muis? Ik versta je niet, gele vis blublubt er doorheen’, antwoord ie steevast. Ah, gele vis. Hmmm, lijkt me sterk, die hoor je ’s winters niet zo heel veel. Zeker niet onder een dikke ijslaag. Gele vis is geel (ja dûh) en erg groot. Hij woont in de vijver en hangt aan je vinger bij het voeren als je niet uitkijkt. Gelukkig heeft ie geen tanden eej. Maar dit terzijde.

De Ingalls in hun kleine huisje op de prairie, daar ging het over.Ik ga er vast nog een paar keer naar kijken….. uhmmm.. in m'n uppie :P

(rip)

Cijfertjes

Muis @ work heet het hier en dat is ook precies wat ik op dit moment doe; werken, centjes verdienen, gewoon, lekker op de bank met een laptopje en op m'n eigen tijd. Best vol te houden eigenlijk. Nouja, het klusje moet wel af natuurlijk en je weet ook niet wanneer het volgende klusje komt. Tja, 'Elk nadeel hep z'n voordeel', zei een filosofisch aangelegde voetballer ooit. En zo is dat.

Ben momenteel aan het sleutelen met een weerbarstige begroting. Niks zo lastig als cijfertjes die eigenlijk een beetje wringen... Kan zijn dat ik nog even gillend het weiland in ga beste webbies, maar misschien dat een kopje koffie ook verhelderend werkt. *zangerige stem* 'Muisman, zet jij even een bakkie?'

'Ja?' Ghehhhgheh, het leven is goed! Latur!

Tuinplannen

Met de projecten van ene ekster, ben ik mooi de inhoud van mijn tuin kwijtgeraakt. Dat moest ook trouwens, om een geheel nieuwe vorm te kunnen realiseren, dus mij zul je er niet over horen. Straks in het voorjaar begin ik met de aanleg van een bloemen- en een groente/kruidentuintje. Boontjes en krieltjes met peterselie van eigen teelt, mjammie... ennuh allemaal vlindertjes boven de bloemetjes. Ah leuk man.

Plan is om voor te zaaien en kweken in een koude kas. Klinkt als een joekel van een ding trouwens als ik dat zo schrijf, maar het glazen geval is denk ik iets van 2 bij 2. Een muis van 1,82 kan er net in het midden in staan. Muisman heeft water en licht aangelegd en binnenkort ga ik tafeltjes maken van schragen en planken. Maar daarover later meer.

Om me vast wat in te lezen over het kweken in een kas, heb ik een tweedehands boekje besteld bij plant een boek. Geinige site met allemaal boeken over wat groeit en bloeit uit de grond. Kostte maar 3,95 en verzendkosten. Het pakje kwam vandaag. Op de kaft een zestigerjarentype met baard, lang haar en tuinbroek. Tja, je eigen groente verbouwen is zóóóóóó vorige eeuw?… Welnee webcoureurs, wacht maar eens af!

Sam bakt ze bruin, maar niet op het goede moment

Heb je ook wel met kinderen: ‘Weet je zeker dat je niet hoeft? Anders moet je ook altijd. Probeer het nog eventjes… toe nou joh, even je best doen…. lukt het niet? Echt niet? Straks kan het niet hoor, want we gaan zo in de auto….’

Dus daar liep ik met Sam op een vreemde uitlaatplek in een vreemde stad, zeker een half uur, in het donker en in de regen. Maar het kopke van de kleine man stond er niet naar. Z’n oren, neus en ogen schoten alle kanten op. Vreemde drollen, kwakende eenden, auto’s, troepjes, mysterieuze geluiden en geuren, andere grassprietjes.… kijk, dan heb je geen tijd voor poepen of piesen..

De reis ging voorspoedig. Op de laatste etappe na. Vlak voor het vertrek van de trein zette Sam het op een echt (en als ik zeg echt, dan bedoel ik ook ECHT) oorverdovend (en als ik zeg oorverdovend dan bedoel ik ook OORVERDOVEND) jodelen (heb je met Zwitserse herders). Onze medereizigers schoten vanuit halfslaap recht overeind. Geruststellen, corrigeren, negeren..… het mocht allemaal niet baten, Sam bleef luidruchtig en schoof zenuwachtig heen en weer.

Één treinhalte hielden we het vol en toen stonden we weer buiten op het verlaten perron, achter het Groninger voetbalstadion. Ennnnnuhhh WROEMMMMM, daar vertrok de laatste trein richting huis….... zonder ons. Snik.

Sam nam het er vervolgens goed van en ging op een braak liggend veldje eens even flink doen wat ie al veel eerder had moeten doen en ik belde naar huis. 'Muisman, wil je me wel komen halen?' Tja, die was pas echt de klos :P

Kedekedeng-gedekedengdeng

Vandaag ga ik weer eens even in de trein zitten. Dat is normaal al feestelijk, want het echte leven speelt zich af in de wagonnetjes van de NS. echt waar! Als je je verveelt, gewoon een retourtje 'geeftnietwaarnaartoe' kopen. Onvoorstelbaar hoeveel mensen hun privézaken, al dan niet per telefoon, afhandelen in een openbare ruimte. Krijg je rooie oortjes van. Mij hoor je niet klagen. Ik heb al menig logje met een ‘sorry, ik zat er bovenop, dus ik moest het wel horen gesprek’, gevuld.

Maar goed, vandaag is extra bijzonder want strakjes ga ik samen met Sam richting station en dan reizen we een stuk verder dan we tot nu toe gedaan hebben. Meisjemuis is jarig, über feestelijk natuurlijk! Dus het doel van de dag is om ‘ns even een lekker taartje te scoren (ennuh… om te feliciteren en een kadootje te brengen). Ben benieuwd hoe de treinreis zal gaan. Nouja, er zijn veel tussenstations, dus ik kan altijd uitstappen…. Kunnen we naar huis lopen trouwens, want Muisman is aan het werk. Duzzzz... wordt vervolgd, webcoureurs. Latur!

Kleine Tijger

Man Muis zat op de bank en pruttelde; ‘Zeg Muis, begrijp ik het nou goed dat je een nieuw mamamuis-weblog hebt opgestart en dat ik nou Muisman heet? Waarom is dat?’
‘Nou, Muisman bekt beter.’
‘Bekt beter?’
‘Ja, dat bekt beter, beter dan Man Muis.
‘Hmmm, weut niet, als jij het zegt.... maar nog ‘ns wat. Zijn Sam en Wolf ook weer van de partij?’
‘Jazeker’
‘Maar waarom mag kleine Tijger nou nooit meedoen.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou, die woont hier toch ook!’
‘Uhhh…’
‘Vind ik niet eerlijk hoor.’
‘Jeu Muisman, meen je dat nou?’
‘Ja dat meen ik serieus.’
‘Nou vooruit, mag ie meedoen.’

Zo ging het, echt waar. En meer loopt er niet rond hier. Nouja, legaal dan. Gisteren hoorde ik toch weer muizenvoetjes boven mijn hoofd. Nee, geen kindjes van Mama Muis, maar van die kleine harige dingen die je hele huis met inhoud opeten. Dus daar moeten we toch even actie op zetten. Oja, vergeet ik het bijna nog. Meet Kleine Tijger. Wolf doet soms erg onaardig tegen hem. Das niet zo leuk, maar meestal gaat het goed. Dat wil zeggen, Wolf heeft de goedheid te negeren en Kleine Tijger gaat de bullebak uit de weg. Tja, in elk huisgezin is wel wat eej.